De Wolf.

De Latijnse naam van dit prachtige dier is: Canis lupus   De grote van de wolf varieert. Het gemiddelde gewicht van de wolf ligt tussen de 35 en 55 kilo. De reuen wegen meestal meer dan de teven.

De schofthoogte is maximaal 90 cm. In Zweden zijn de wolven grijs van kleur, met grijsgele en roodbruine schakeringen in de zomervacht en meer grijsachtig in het winterkleed. De keel en borst zijn bijna altijd wit, en hier en daar vindt je in de vacht van de wolf zwarte aftekeningen, o.a. op de benen, in het gezicht, en op de rug, ook vind je een zwarte vlek op de staartwortel. De achterkant van de oren is bijna altijd roodbruin. Noord-Amerikaanse wolven kunnen in kleur variëren van sneeuwwit tot koolzwart    De wolf is de grootste van de 35 in het wild voorkomende familieleden van de hond.

Puppies worden geboren in de periode van april tot en met juni, ongeveer 63 dagen na de paring.    Een worp bestaat meestal uit 5 of 6 pups, maar worpen van 9 of zelfs 10 pups komen ook voor.Als de wolvenpuppies geboren worden hebben ze een gewicht van ongeveer 400 gram.

Het voedsel van de wolf is voor een groot deel afhankelijk van het werelddeel waar ze wonen, in Scandinavië is de eland het belangrijkste prooidier van de wolf. Andere prooidieren die vaak worden gegeten zijn de ree, de bever, de das en soms zelfs schapen en rendieren

Wolven zijn geslachtrijp rond hun tweede levensjaar.   Dat wat een wolvenroedel wordt genoemd is normaal gesproken een wolvenfamilie, bestaande uit de beide ouders, het zogenaamde “alfa”paar, de pups van het vorige jaar, voor zover deze nog niet op eigen benen staan, en soms een aantal oudere broers en zussen die zijn blijven hangen.

Als de pups volwassen zijn, rond de leeftijd van een jaar, dan verlaten ze de roedel meestal in het voorjaar of in de zomer, om een eigen territorium en partner te vinden. Daarbij worden soms afstanden afgelegd tussen de 400 en 500 kilometer.

Het typerende geluid wat de wolf voortbrengt, het huilen, kan bij gunstige weersomstandigheden over een afstand van 10  kilometer worden gehoord en wordt het meest gebruikt om contact te houden binnen de roedel, die vaak is verspreidt in kleinere groepjes.Als er voedsel te halen is eet de wolf snel en veel, een volwassen wolf kan met gemak 8 tot 9  kilo vlees verwerken op een dag.

Een stukje geschiedenis.

Al rond het jaar 1200 waren er regels over de jacht op wolven, boeren werden verplicht om mee te jagen op de wolf, deden ze dit niet dan kregen ze een boete. In 1647 werd een begin gemaakt met het uitkeren van een geld bedrag bij inlevering van een gedode wolf. Ondanks dat waren er in die tijd duizenden wolven in Zweden. In 1789 kregen de boeren het recht om steeds meer wild te schieten en daardoor jaagden ze op alle elanden, herten, wilde zwijnen en reeën op hun landerijen. Wat als gevolg had dat er voor de wolven weinig te eten meer overbleef. Rond 1840 waren er alleen nog maar enkele  reeën te vinden in Skåne en de eland was een zeldzaamheid geworden. Dit had als gevolg dat de wolf praktisch geen prooidieren meer had en zich daarom wierp op de boerderij dieren zoals koeien en schapen. Zonder dat men zich dat realiseerde had men de wolf gedwongen om hun dierbare vee te gaan stelen en op te eten.

Veel families werden hard getroffen door de aanvallen op hun vee. Toen in 1821 één enige wolf, de beruchte Gysingewolf, niet minder dan 9 kinderen had gedood en opgegeten, gingen er weer stemmen op om de wolf volledig uit te roeien. Er werd vergeten dat de Gysingewolf was opgegroeid in gevangenschap en nooit geleerd had om te jagen. De aanvallen van de Gysingewolf is tot nu toe het enige gedocumenteerde geval van wolfaanval op mensen in de Zweedse geschiedenis.

................................................................................................................................................................................................